Tuig

Ooit kon ik er nog om lachen. De rumshopfilosofen van de radio die mensen opriepen om de straat op te gaan en zo de regering af te zetten. Het had iets aandoenlijks. Door het leven compleet vernaggelde mannen die nog een gooi naar een vaag soort van eeuwige roem doen. Verkleed als Che Guevara of gewoon in je onderbroek de barricades op. Auto in de fik en een paar dagen in de bak, om daarna als held binnen je eigen kring te worden ontvangen. Een tot doodskist omgeknutselde koelbox met biertjes die over straat werd gesleept, dat was Grupo di 7. Meer dan dat gaat het echter niet worden, vrees ik.

Het is ook alweer een tijd geleden sinds ze de straat opgingen. Op gegeven moment kan je niet meer mensen blijven oproepen om te gaan protesteren met onrealistische eisen, waardoor enig resultaat uitblijft. Wat nu rest zijn de laatste stuiptrekkingen. Ze lijken door te slaan met steeds extremere uitspraken en aantijgingen in de media. Een pastoor wordt voor pedofiel uitgemaakt en van een minister wordt op Facebook beweerd dat ze een sekstape zou hebben gemaakt. Dan heeft weer een andere minister iets gestolen of zou hij een van zijn trawanten weer hebben bevoordeeld. Heel spectaculair allemaal, totdat er wederom geen bewijs boven tafel komt.

Na een of heel misschien nog twee keer negeer ik zo iemand. Wie A zegt moet ook B zeggen en als ik B niet snel genoeg zwart op wit te lezen krijg, dan rot je maar op. Maar kennelijk hebben anderen veel meer geduld dan ik. Ik ben geen eigenaar van een radiostation, maar als ik dat wel was en iemand van alles stond te beweren op mijn zender, dan zou ik het niet laten bij een ‘ja, maar kan je dat wel hard maken?’. Nee, Johnny, dan maak ik heel goed duidelijk dat als dat bewijs niet meteen boven tafel komt, die persoon niet meer welkom is op de zender. Simpel zat. Uiteindelijk gaat het ook om jouw credibility. Dat geldt uiteraard ook voor MEP, die te laf is om dit soort gedrag te veroordelen omdat een groot deel van hun achterban de groep nog lijkt te steunen. In plaats van vooruitkijken en proberen nieuwe stemmers te winnen met nieuwe ideeën, houden ze vast aan een groep en een mindset die allebei letterlijk aan het uitsterven zijn. Aan de andere kant van het bos is het overigens niet veel beter. Stanley laat gewoon toe dat zijn vaste luisterschare van oude AVP-aanhangers hun tegenstanders met letterlijk fysiek geweld bedreigen. Het zijn ook deze oudjes die malloten als Grupo di 7 in leven houden. Beide kanten voeden het achterlijke beest.

Het grappige is dat deze harde kernen aan beide kanten vinden dat men te passief en tolerant is. Ik zie ze al over straat rollen met z’n allen, alsof het weer 1977 is. Alleen een stuk langzamer en met reuma en gebroken heupen. De disconnect tussen hen en de werkelijkheid is onherstelbaar. En ze zijn toch in de minderheid. Het zijn niet zij, die oude harde kern van chupado’s aan beide kanten, die verkiezingen bepalen. Samen zijn ze misschien goed voor 14 zetels die ze toch nooit samen zullen delen. En wanneer een ander de geldzaken van dit land bepaalt dan valt er ook niks meer te ‘chuperen’ en kan de oude politiek samen met hen eindelijk een zachte dood tegemoet.

De echte macht ligt bij de meerderheid van stille zwevers die geen lelijke vlag in hun tuin dulden en het is tijd dat we stoppen met dit soort tuig een podium te geven. Voor een minderheid die ernaar luistert op de radio hoef je het echt niet te doen. Voor mij is het in ieder geval de allerlaatste keer. Tijd om aandacht te geven aan nieuwe ideeën. Mail me als je die hebt.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 12-013-2015)

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Fifty Shades of Cft

Het is zes dagen geleden en mensen hebben het er nog steeds over. Cft-baas Age Bakker kwam langs met zijn team om een lezing te geven en kennis te maken. De laatste keer dat ik zoveel commotie zag om iemand van buiten die een leerinstelling op het eiland bezocht was toen Prince Royce bij Maria College langs kwam. Een lange rij voor de ingang van de achtertuin, alsof het een nachtclub was, compleet met gastenlijst. Het College was zelfs zo attent om met een lading pennen en bloknotes met logo te komen. Iemand moet hen verteld hebben dat de snelste weg naar het hart van de Arubaan snuisterijen en een open bar zijn. Beide waren prominent aanwezig, alsof die avond een heuse nieuwe politieke partij werd gelanceerd.”Onafhankelijk! Professioneel! Transparant!” Het enige wat miste waren de T-shirts. De regering had aangekondigd geen interesse te hebben, maar de secretaris van de ministerraad en de financiële topadviseur waren er gewoon, net als de voorlichter van de minister van Financiën en twee AVP-Statenleden, waarvan in ieder geval een achteraf te kennen gaf het verhaal van Bakker wel te zien zitten en bij wijze van spreken al de beurs open wilde trekken om haar stukje solidariteitstaks te betalen. Later zou blijken dat binnen de groene fractie lang niet iedereen (en zeker de fractieleider niet) die mening deelt. Wanneer de timing juist is en AVP de solidariteitstaks met de nodige tegenzin kan beginnen te pushen kan het rekenen op een ‘tegen’ van MEP, heb ik begrepen van Xiomara Ruiz-Maduro. Haar argument is dat het nu – in tegenstelling tot de vorige keer toen Lago sloot – om een crisis gaat waar de regering voor verantwoordelijk is en waar het volk niet voor mag boeten. En zo vinden regeringsfractie en oppositie gelijkgestemdheid op de meest vreemde plekken.

Bakker’s verhaal was simpel. “Dit is de situatie bij jullie. En dit is wat wij doen. Wij werken op basis van jullie wetten en letten alleen op wat onder de streep komt te staan.” Heel bezwerend allemaal, maar iedereen weet precies waar de angel zit. En die zit in de directe lijn tussen het Cft en de Rijksministerraad. Er zijn weldegelijk consequenties als Aruba de boel niet rechttrekt naar de lijn die het College uitstippelt. En laten we eerlijk zijn, het is allemaal een stuk gecompliceerder dan slechts kijken naar de cijfers onder de streep. Dat alleen al heeft effect op de keuzes die ‘boven de streep’ worden gemaakt. Ik zeg het nogmaals: zolang er toezicht is op de portefeuilles hebben politici in deze en de volgende regeringen een stuk minder macht, ongeacht de partij.

Nog een harde waarheid die nu naar boven komt. Onze autonomie is altijd een halve illusie geweest, iets om onze nationalistische trots mee zoet te houden en onze ego mee te strelen, zoals een arrangement voor de premier om het Koninkrijk te vertegenwoordigen wanneer een land in de buurt weer eens een nieuw staatshoofd installeert. Maar nu wordt – eigenlijk ook gewoon door ons eigen toedoen over de laatste 30 jaar – wel heel erg duidelijk dat wij hier nooit echt de baas zijn geweest. En stiekem vinden de meesten van ons dat ook wel prima zo. Een paspoort waar je overal mee naartoe kan, bescherming tegen gekke buren, noem maar op. Onder het huidige gesternte laat Nederland ons niet failliet gaan, al is het puur om eigen gezichtsverlies te vermijden. Dan kunnen we – terecht ook – boos zijn over de manier waarop dingen soms gebeuren, gebeuren doen ze toch. Ik hoor een Van Zwol zo tegen mensen hier zeggen: “Of jullie doen het, of wij doen het voor jullie.” Op zo’n moment kan ik me voorstellen dat je je allesbehalve soeverein voelt, laat staan vrij.

Maar wat is vrijheid dan? Zowel Age Bakker als UA-rector Glenn Thodé wees op een andere manier om naar de situatie te kijken. In plaats van je blind te staren op verworvenheden kan je ook vrijheid scheppen om je juist te richten op goed beleid en de juiste investeringen. Iemand anders beheert immers de ‘bottom line’, en je hoeft ook niet meer te bukken voor die steeds meer eisende sponsoren van de partijkas. Soms zit vrijheid juist in de beperking.

(Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 05-03-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Huilen is voor jou te laat

Wat te doen met de raffinaderij. Naarmate de tijd verstrijkt blijkt het toch moeilijker om een antwoord te vinden op die vraag. De regering is lijkt steeds meer haar schroom kwijt te raken over haar wens tot ontmanteling. De oppositie wil juist een heropening. Zelf heb ik lang gepleit voor ontmanteling en persoonlijk voel ik daar nog steeds voor. Maar er zijn kanttekeningen bijgekomen.

Onlangs had ik een goed gesprek hierover en een argument dat bij me is blijven hangen is dat het definitief wegdoen van de raffinaderij met zich meebrengt dat we ook afscheid nemen van – op zijn minst een groot deel van – ons eigen technische hoger kader. Eigen kweek van die groep was altijd zeldzaam, maar wij hadden ze. Dat zijn de mensen die, omdat ze hier niet meer aan de bak kunnen, nu in Saudi-Arabië nieuwe raffinaderijen helpen bouwen. Arubanen met niet alleen echte koopkracht, maar ook vaardigheden die het land vooruit kunnen helpen. Dat verdwijnt ook met de raffinaderij. Er komen in ieder geval nooit meer nieuwe bij. “Wat overblijft voor Arubanen om in eigen land vooruit te komen, zijn posities als manager in een hotel of een ander bedrijf. Niks mis daarmee, maar het plafond gaat omlaag”, was het argument. Daar valt wel wat voor te zeggen. Je kan denken wat je wil over hoe die oliemaatschappijen onze politiek en onze natuur voor het raffineren van andermans olie hebben uitgebuit, maar ze erkenden wel – in ieder geval in de tijd van Lago – het potentieel van onze mensen. Maar is dat in ‘the big picture’ het behoud van de raffinaderij uiteindelijk ook waard?

Feit is dat we zijn vergroeid met de raffinaderij, minstens zoals wij zijn vergroeid met het Koninkrijk. We hebben altijd twee monarchen gehad voor wie wij bogen, één in Nederland, en één in Texas. Vandaar ook dat MEP nu met zo’n overdreven emotioneel taalgebruik haar achterban oproept om in protest te gaan tegen ontmanteling. Vooralsnog lijkt het alleen maar te gaan om het weer optrommelen van de stemmers en worden echte vragen vermeden. Vragen zoals wat nou precies het idee is voor al dat land dat vrijkomt als de raffinaderij verdwijnt. Want het gaat hier om een enorm lap terrein, het laatste overgebleven stuk van die grootte met daarin het laatste nog door Aruba te exploiteren natuurlijke kenmerk en de laatste plek waar echt grof geld gemaakt kan worden, de diepe haven van de raffinaderij. Zijn de kaarten daar misschien al geschud voor wie wat krijgt en wie mag opruimen? Wat zijn de daadwerkelijke plannen voor toerisme? Is het echt waar dat er naast Bahia Principe nog een paar hotels moeten komen in Seroe Colorado en waar ligt de grens? Worden Baby Beach en Rodgers Beach de nieuwe plekken waar de rust moet wijken voor opdringerige watersportbedrijven en wietverkopers? En hoe staat het met de plannen voor de binnenstad van San Nicolas? Een halfjaar geleden leek het erop dat lokale investeerders panden gingen overnemen en dat er nieuwe economische activiteit zou zijn, maar nog steeds ligt alles stil. Hoe staat het met het incentievenplan voor wie zich in San Nicolas wil vestigen dat maar niet van de grond wil komen?

De ontmanteling va de raffinaderij lijkt een voldongen feit te worden, dat alleen nog voorzichtig aan de bevolking verkocht moet worden. Bij de oppositie wordt al heel lang geroepen dat er verschillende gegadigden zijn, maar niemand noemt namen en er lijkt geen beweging te zijn in San Antonio. Vooralsnog lege handen dus. Dan heeft rellen aan de poort van de raffinaderij of voor de deur van het Bestuurskantoor ook weinig zin. Het echte geld ligt niet meer in een heropening van een oude raffinaderij waarin miljarden moet worden gestoken om deze weer operationeel en van deze tijd te maken. Het echte geld, ook voor de campagne van 2017, ligt in de nasleep van de sluiting en de openingen die daarna vrijkomen. Daar is niks emotioneels aan. Tijd om de tranen te drogen en daarop te focussen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 26-02-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

High five!

High fives op het Bestuurskantoor. De groene tijger gromt weer als vanouds, want het IMF kwam met een positief tussenrapport. Het stimuleringsbeleid waar ‘iedereen’ zoveel kritiek op had, heeft een dikke pluim gekregen en dat is het enige wat telt. Wat nou, bescheidenheid? Tijd om jouw gelijk te halen en monden te snoeren. De staatszenders en persberichtschrijvers draaien overuren alsof de verkiezingen over een week zijn en mijn inbox bezwijkt bijna onder de lawine van artikelen met een en dezelfde boodschap: “Wij zijn visionairs! Het IMF heeft het gezegd!” Kanttekeningen? Aanbevelingen? Staatsschuld? Ga lekker in je hoekje negatief doen met je lelijke intellectuele vrienden. Echte bazen maken van een 6 een 9 en trekken de fles open. Champagne is voor winnaars, baby. Niet voor klagers. Eindelijk ontlading, vindicatie. Gas erop en doordrukken. Rokende banden en een dikke middelvinger in de lucht op de kartbaan van Bushiri.

Bermudez – nog altijd de droge, vreemde eend in de bijt – kwam nog met het nodige perspectief. “We zijn inderdaad op de goede weg, maar er is nog een lange weg te gaan.” Maar zogauw het onderwerp verschoof naar de kwestie Cft, leek hij zijn ‘cool’ toch een beetje te verliezen. Het gaat nog altijd niet helemaal lekker en de oude baas spreekt met diezelfde geïrriteerde toon die zijn jonge voorganger ook had voordat hij zich aan de Nederlandse politici stukbeet. Hij zegt dat er linksom of rechtsom een consensus gaat komen, maar feitelijk is er sinds vorig jaar niks veranderd. Nederland wil nog altijd maar één ding, namelijk een volwaardige Cft voor Aruba, net als voor Curaçao en St. Maarten. Aruba wil dat uiteraard niet en Bermudez wijst naar hoe de openbare financiën op Curaçao weliswaar wat zijn opgeknapt, maar de sociale omstandigheden juist alleen maar zijn verslechterd. Daar houdt het Cft dus kennelijk geen rekening mee.

Eind van de maand geeft het Cft trouwens een lezing op de Universiteit van Aruba, heb ik begrepen. Tof moment om die en andere kwesties te bespreken. Zo wil ik weten in hoeverre het Cft op de andere eilanden invloed heeft gehad op de lokale politiek. Je zou vermoeden dat met de hand van een ander op de knip de manier van ‘zakendoen’ (lees: verkiezingsbeloftes aan financiers en de harde kern nakomen) opeens op zijn kop wordt gezet. Want daar ligt nou precies de macht van een politicus op Aruba. Dat is de reden waarom een minister hier veel meer te zeggen heeft dan een Statenlid, die op papier boven hem staat. De hand die met geld kan strooien. De hand die de goedgezinden helpt en de politieke vijand in de hoek drukt. De beschermende hand waar Arubanen sinds politiek op het eiland bestaat naar reiken. Onder een Cft zou die hand een flinke knauw krijgen, toch? Kan onze kleine gemeenschap zoiets wel aan? Zijn we er volwassen genoeg voor? Of maakt het helemaal niet uit en blijft het business as usual? In hoeverre kijkt het Cft naar de context achter de cijfers? Het ziet ernaar uit dat er hoe dan ook een antwoord gaat komen op deze vragen. Zet je schrap.

(Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 19-02-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

S#!% happens

Het blijft de grote tegenstelling van deze tijd. Iedereen heeft de mond vol van milieubewustzijn en duurzaamheid, maar echt concrete resultaten zijn schaars en overtreders worden niet aangepakt. In 2009 en in 2013 werden nieuwe stemmers en jonge professionals overgehaald om groen te stemmen onder het voorwendsel dat onder meer het milieu, duurzaamheid en innovatie (waarden die hoog op de agenda staan bij die groepen, zullen de statistici ongetwijfeld aan de partijleiding hebben gebriefd) prioriteit zouden krijgen. Aan dat verhaal werd ook vastgehouden, tot de dag van vandaag, maar voor het overweldigend grote deel bleef het bij mooie woorden, holle symboliek en beloftes over 2020 die gewoonweg niet waargemaakt kunnen worden. Het laaghangende fruit, dingen die relatief snel konden worden aangepakt, bleven liggen. We zijn vijf jaar verder. Een stuk of vier Green Conferences verder. Is het jou trouwens ook opgevallen hoe zwaar de nadruk daar ligt op zakendoen? Niks mis daarmee op zich, maar ergens bekruipt mij het gevoel toch dat de focus op goed nieuws en hoop daar (voor zakenlui vooral) echte vraagstellingen in de weg staat. Vervelende vragen die het cocktailuurtje en de skypesessie met Branson verpesten, zoals waarom Aruba nog steeds geen milieuwetgeving heeft, wat nou allemaal precies vrijkomt wanneer Parkietenbos weer eens in de fik staat, wat nou te doen met al die koraalduivels, hoeveel olie er wordt gelekt bij lightering van tankers buiten de kust en wat er nou in godsnaam is gebeurd met Aruba Marine Park.

We zijn vijf hele jaren verder. Nu pas wordt het gebruik van plastic zakken verboden. Daar kan je zoveel fanfare omheen doen als je wilt, maar wat heb je nog meer gedaan in die vijf hele jaren? Waarom heb je ook niet meteen verder nagedacht, bijvoorbeeld over eenzelfde verbod op voedselcontainers en cups van styrofoam, dat minstens zo schadelijk is als die plastic zakken? Half werk verraadt mindset en prioriteiten. Apathie verraadt nog veel meer. Er is in de praktijk nauwelijks handhaving voor de illegale vuilstortplaatsen. Een nutsbedrijf lekt ruwe stookolie in zee, maar van overheidswege komt er nauwelijks een reactie, laat staan dat er consequenties zijn. Ja, dit soort dingen kunnen nou eenmaal gebeuren, zegt de directeur, met zijn haar toevallig in dezelfde kleur geverfd als de olie die krabben, vissen, vogels en de zijkanten van schepen heeft besmeurd. De schade is zichtbaar, tastbaar en stinkt een uur in de wind, maar het Rampenbureau – jawel, het bestaat zeker nog – doet domweg mee aan het ‘downplayen’ van de situatie. Desgevraagd zegt de woordvoerder van WEB dat er een ‘nationaal plan’ moet komen. De ironie is haast verblindend hier. Wat er ook gebeurt, er gaan zeker geen koppen rollen. Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal.

Wat net zo zwaar telt als wat er allemaal wel werd gezegd en wie er allemaal wel waren, is de constatering wie er allemaal niet waren afgelopen maandag tijdens de persconferentie, zowat een hele werkdag na de lek. Aan het begin van de eerste kabinetsperiode zou op een dag zwaar noodweer vallen. De lucht was grijs inderdaad, maar op de brandweerkazerne van Hato was het code oranje, met een serieus kijkende premier in heftig beraad met hulpdiensten. Uiteraard waren alle camera’s daar, ook de mijne. Afgelopen maandag echter, toen er echt sprake was van een calamiteit – eentje waarbij het milieu nota bene op het spel stond – was geen enkel bewindspersoon te bekennen. Later die middag stuurde de Milieu-minister (en Energie-minister, maar dat is natuurlijk helemaal geen conflict, net als dat milieu en infrastructuur eerder binnen hetzelfde ministerie ook geen rare combi was. Kom nou!) een persbericht dat zo goed een kopie had kunnen zijn van dat van WEB. Misschien heeft de WEB-directeur toch gelijk. Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal, maar dan bij gebrek aan echte interesse, doortastendheid, prioriteiten en actie. Aan het einde van het verhaal komt het altijd neer op hetzelfde: Luister niet naar mijn mond, maar kijk naar wat mijn handen doen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 12-02-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

De lachende derde

Uiteindelijk werd het een stille scheiding. Er zullen ongetwijfeld verwijten over en weer zijn geweest, maar die bleven binnenskamers. Pas maanden later kwam er een bevestiging. Yrausquin had al in november zijn brief naar partijleider Mike Eman gestuurd waarin hij zijn vertrek uit de AVP aangaf. Zijn besluit was definitief, dat alleen wilde hij nog kwijt aan de pers. De premier op zijn beurt hield volledige radiostilte. Wellicht was er nog genoeg genegenheid en verwantschap over tussen Juancho en Mike om het maar hierbij te laten. Ze hadden immers zoveel samen meegemaakt vorig jaar. De brieven die ze samen schreven naar Plasterk. De tranen van de vertrekkende minister in de VIP-kamer van de luchthaven en de troostende arm van de premier om hem heen. De harde woorden van Juancho bij Fort Zoutman. Zelfs als Nederland een pistool tegen zijn hoofd had gezet, etcetera. Na de hongerstaking werd het echter stil. Iedereen leek zich terug te hebben getrokken om de eigen wonden te likken en te kijken wat de schade was. Juancho wilde toch maar geen functie onder de nieuwe minister van Financiën. Dat was eigenlijk al het teken. Hij nam zijn overbruggingstoelage en trok zich terug. Baba Herdé vertelde mij dat hij zijn oude fractiemaat steeds minder tegenkwam, maar ook dat het nieuws van afgelopen maandag zelfs voor hem een verrassing was. Verder klinkt er maar weinig gemor vanuit Cas di Partido. Dit terwijl de timing van het nieuws niet slechter kon zijn geweest voor de AVP. Er heerst onvrede en onzekerheid onder de bevolking die de carnaval en het drama eromheen niet helemaal kunnen stillen, en het Cft hijgt steeds dichter op de nek van de regering. Het vertrek van Yrausquin is daar bovenop het soort klap die je niet verwacht en juist wilt verhullen. Want juist die klappen doen het meeste zeer.

De vraag die overblijft is: wat nu? Al veel langer gaan geruchten rond dat Yrausquin eigenlijk een nieuwe partij zou (moeten) starten. Of dat hij de oude PPA van Benny Nisbet zou overnemen. Dat wijst vooral op de wens die er onder de bevolking is voor een alternatief op MEP of AVP. Een derde partij die het tijdens de campagne wel kan bolwerken om met een aantrekkelijke lijst en genoeg overtuigingskracht (lees: feesten, beloftes) het over en weer van Geel en Groen te breken. Velen hebben het geprobeerd, allen hebben zij tot nu toe gefaald. Over het algemeen valt het grotendeels te herleiden naar een aantal factoren, waarvan geld het belangrijkste is. Als ik één ding heb geleerd van de verkiezingen die ik heb meegemaakt – en de afgelopen twee van dichtbij – is het dat het eigenlijk niet meer is dan een dure missverkiezing. Het zijn de geldschieters die de richting bepalen en de marketeers en statistici die de strategie verzinnen. De politicus moet er natuurlijk ook mee eens zijn, maar uiteindelijk zelf dient hij of zij niet meer dan goedgebekt, gesoigneerd en charmant voor de dag te komen. Om dat allemaal voor elkaar te kunnen krijgen, is geld nodig. Heel veel geld. Geld dat ook van buiten Aruba moet komen om te kunnen betalen voor materiaal, adverteerruimte, staf – vaak dure huurlingen uit Latijns-Amerika of de VS die aan presidentiële campagnes hebben gewerkt -, feesten , drank en gunsten. De drempel is dus hoog om in te stappen, zelfs voor Yrausquin, mocht hij besluiten om een gooi te doen naar de macht in 2017. En om uiteindelijk als lachende derde ook te winnen? Dat vraagt om een wonder.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 5 januari 2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Beerput

Op een gegeven moment zie je het al aankomen. Gisteren stond in een lokale krant vermeld dat het College Financieel Toezicht (Cft) op zoek zou zijn naar draagkracht binnen de bevolking. Lokale media werden benaderd en er werd zelfs eentje onder contract genomen om zo het goede nieuws over bemoeienis van de Nederlandse kolonisator in de autonome Arubaanse overheidsfinanciën te verkondigen in stad en land. Alsof dat zou helpen. Iedereen weet toch al wie ze zijn en wat ze willen en iedereen heeft al een mening erover. Een ‘charm offensive’ is gewoon weggegooid geld. Maar zover denken de tiktijgers bij Diario en op het Bestuurskantoor natuurlijk niet. Die generatie gelooft nog altijd in hetzelfde ouderwetse tactiek van zwartmaken om het zwartmaken. De oude gedachtegang uit de jaren ‘70 en ‘80, de tijd waarin hooligans van Groen en Geel elkaar nog vrolijk op straat in elkaar sloegen en de banden doorsneden en voor hoerenjong uitmaakten. Onze donkere middeleeuwen, zeg maar. Godzijdank nogmaals voor sociale media, waar dit soort emotionele diarree door versplintering van opinie geen grip meer heeft en een permanente plek heeft gekregen, netjes achter de knopjes ‘unfriend’ en ‘block’. Maar soms loopt de beerput alsnog over en word je er als pers toch in meegetrokken, want je hoort immers bij de een of de andere. Toch? Of je bent voor Aruba of je bent met de macamba’s?

Los van de vraag waarom journalisten die toch alleen maar hun werk doen bij dit soort onzin worden betrokken, wil ik de vraag eens omdraaien. Waarom opeens al die haat en paranoia? Een jaar geleden nog was het een en al liefde, inlikken en geen kwaad woord over de Europese Nederlander, maar de bijna Wielsiaanse sfeer van rond de hongerstaking van de premier is gewoon blijven hangen. Wat is er nou aan de hand dan? Jongens, was de kou niet al uit de lucht? Gingen we niet samen, hand in hand, uitzoeken hoe we elkaar zouden helpen? Dat de premier naar de VS is vertrokken om te shinennaast Joe Biden, terwijl Plasterk’s inquisiteur Richard van Zwol en het Cft hier voor zaken waren gekomen, wijst alleen maar op rust in de tent, toch? Of zie ik het verkeerd?

Naar wat ik heb begrepen zijn er inderdaad kennismakingsgesprekken geweest tussen leden van het Cft en de pers. Zelf was ik overigens niet uitgenodigd, maar het zou een open gesprek zijn geweest en zijn zelfs selfies genomen, naar wat ik heb gehoord. Gezelligheid dus. Geen gebedel, geen zak geld in een achterkamertje. Die roddel had ik trouwens ook al eens eerder gehoord in verband met Urirama. Maar dat bleek ook niet meer dan dat te zijn. Een roddel.

Maar goed, soms loopt de beerput dus over. Ik kan me herinneren dat er ergens in het eerste jaar van het eerste kabinet Eman een periode was waarin weer eens extra hard werd gekeken naar de pers. Er was geen tussenweg, je was met hen of je was tegen hen. En ik ken verhalen van keiharde intimidatie tijdens de jaren van Oduber en daarvoor. Nu er kennelijk nog geen rust is met Nederland en ook binnen de grenzen de vakbonden bloed ruiken en weer weigeren om mee te polderen in het Sociale Dialoog, kan ik me voorstellen dat men weer wat ‘zachte druk’ wil leggen op deze en gene. Deze week was het Tito. Ik vraag me af wanneer ik aan de beurt ben. Of een andere collega. Iemand zei nog laatst tegen mij dat je er alleen maar scherper van wordt. Misschien heeft hij gelijk. Maar niet op de manier die hij denkt.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 29-01-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment