Magic Mike

Afgelopen zaterdag schoot de kogel geruisloos door de kerk. Dat er een deal zou komen was min of meer verwacht. Good cop/ bad cop-duo Van Zwol en Plasterk waren allebei op het eiland samen met het koninklijk echtpaar. Plasterk had op de laatste Rijksministerraad al laten weten dat er gepraat zou worden. En gepraat werd er, op kantoor, tijdens Sail Aruba, tijdens diners, voor en na Soldaat van Oranje. Bij Nederland zat de druk duidelijk op de ketel. Later zou ik van meerdere mensen vernemen dat ook de koning himself actief betrokken was. Hij zou zelfs een latere vlucht hebben genomen om er maar zeker van te zijn dat de Nederlandse delegatie met een resultaat naar huis terug zou vliegen. Maar er was kennelijk ook tijd om te chillen. Zo werd Van Zwol gezien in Urataka Center waar hij gezellig met locals in gesprek en op de foto ging. En het begon in Panama. Rutte, zo zei Mike Eman toen ik hem dinsdag interviewde, wilde persé een afgesproken oplossing, niet een opgelegde. Als je kijkt naar wat er allemaal het afgelopen jaar is gebeurd is dat een beetje lastig te geloven, maar aan de andere kant zou Rutte in Den Haag bekend staan als iemand die steeds direct consensus zoekt maakt met coalitiegenoot PvdA, vaak tot irritatie van de eigen VVD-fractie. Als je de Nederlandse pers moet geloven, ontstond de ‘bed, bad en brood’-crisis ook omdat Halbe Zijlstra en de rest van de VVD-fractie demonstratief dwars waren gaan liggen. Dus wie weet heeft bully Rutte alsnog een zachte kant.

Dat Aruba onder extern financieel toezicht zou komen was onvermijdelijk. Nederland had te lang en te hard erop aangedrongen om het zomaar los te laten en zelfs met het tonen van de liefste puppy-ogen had Aruba het nooit kunnen afwenden. We mochten kiezen, linksom of rechtsom, goedschiks of kwaadschiks. Het werd goedschiks en wat uiteindelijk werd beklonken is een uitzonderlijk staaltje politiek handjeklap. Nederland krijgt haar zin en de Arubaanse bewindvoerders krijgen nu niet de schande van een Algemene Maatregel van Rijksbestuur over zich heen. Het Arubaanse parlement mag zelfs erover stemmen en het idee van een eigen begrotingskamer wordt gehonnoreerd. Ook is Nederland bereid in te tekenen voor Arubaanse staatsobligaties, mocht het moment daar komen. Maar Nederland houdt in alles het laatste woord. Caft mag wel een Arubaanse wet worden, Arubanen mogen het pas wijzigen of schrappen na overleg met de Rijksministerraad. Gaat niet gebeuren dus. Diezelfde Rijksministerraad, waarin de Caribische vertegenwoordiging sterk in de minderheid is en zal blijven, heeft het laatste woord over wie in het Caft zitting zal nemen. Komt het Caft niet – of niet op tijd – tot stand, dan kan Nederland nog altijd teruggrijpen naar een Algemene Maatregel. Het mes gaat dus voorlopig weer terug in de broekzak, maar blijft binnen handbereik. Pas wanneer de begroting in balans is – let op: er wordt geen jaar genoemd – gaat het Caft op in een nieuwe, ‘eigen’ Begrotingskamer voor Aruba. Hoe dat precies eruit gaat zien, dat zien we dan wel. En oh ja, de afspraken met het Cft en hun aanbevelingen voor de begroting van 2015 blijven geldig. Dus reken maar dat die solidariteitstaks er komt. Nederland betaalt voor de kosten van het College, Aruba betaalt voor de hulptroepen bij het versterken van de belasting- en douanediensten zodat er meer en effectiever kan worden geind. Voor beiden geldt: Jij hebt het probleem? Jij betaalt. Wel zo zakelijk.

Noem het een zure appel, een bittere pil, het einde van onze autonomie of juist het moment dat ‘Jesus took the wheel’, maar de waarheid is dat er voor Mike Eman niets anders meer viel te redden dan het eigen gezicht en dat van de partij, en dat is gelukt. Wonderwel zelfs. Vriend en vijand moet het hem nageven. Niemand had dit resultaat verwacht. De man die zichzelf nog geen jaar geleden bijna volledig buitenspel had gezet met een potsierlijke hongerstaking, lijkt nu weer helemaal terug te zijn als belangrijke speler in het Koninkrijk. En ik had hem nog politiek doodverklaard, weet je nog? Misschien had het een en ander ook te maken met het feit dat Nederland Magic Mike hard nodig heeft om te lobbyen in de regio voor die niet-permamente zetel in de Veiligheidsraad van de VN. Minister Koenders had er in ieder geval de mond vol van toen hij eergisteren hier was. En wie weet had het met een wel erg grote knipoog uitgelekte dreigement van minister Oduber om op te stappen ook druk gezet op Nederland. Maar ja, dat is speculatief. Hoe dan ook, een betere deal viel niet te maken voor deze regering. De ultieme vernedering van Mike Eman viel uit en afgelopen maandag leek het gemor en gescheld van de oppositie meer daarmee te maken dan met wat dan ook.

Wat nu rest is afspraken nakomen, te beginnen met het op tijd klaar zijn met alle voorbereidingen op het Caft. Ben je AVP-er, dan is het biertjes met Mike in Cas di Partido, want gezichtsverlies voor hem en een wel erg opzichtige smet voor de partij zijn – tegen alle verwachtingen in – alsnog uitgebleven. Voor de rest is er nu eindelijk de wetenschap dat er op zijn minst duidelijkheid is over wat er te gebeuren staat, of je het nou eens bent met externe toezicht of niet. En of het nou zeer doet of niet. Bedrijven kunnen in ieder geval weer voorzichtig beginnen met vooruitrekenen en wie komt er zelfs langzaamaan weer iets meer vetrouwen en schot in de economie. De Staten en de ministeries hebben nu ook eindelijk de kans om zich te richten op beleidszaken die nodige aandacht vereisen.

(Aangepaste versie, Oorspronkelijk gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 07-05-2015)

Image | Posted on by | Leave a comment

Stil

Twee van mijn fijnste herinneringen van mijn jaren in Nederland vonden plaats tijdens de Dodenherdenking. Beide keren zat ik in het openbaar vervoer toen de klok acht sloeg op 4 mei. Het was nog licht buiten, vergelijkbaar met half zeven hier. De zon was nog aan het ondergaan en de beginnende lenteavond was van goud. De eerste keer zat ik in een trein en de tweede keer in een tram aan de Weteringschans. In de trein zei de conducteur dat de trein twee minuten zou stoppen. In de tram daarentegen werd niets gezegd en stopte de conducteur midden op het traject. Beide keren heerste er een diepe stilte. Vanuit de trein zag ik de gloed van de zon boven een lege weiland, zoals er duizenden zijn langs de rails. Vanuit de tram zag ik de straat, de bomen en weer die gouden lucht. Zonsondergangen in Nederland kunnen net zo dramatisch zijn als hier, vooral in de stad. Vraag me niet hoe. En misschien omdat ze niet elke dag voorkomen, zoals hier, zijn ze soms zelfs mooier. Maar wat mij het meest raakte was hoe iedereen op juist die plekken, waar je het niet zou verwachten, het moment leek te begrijpen. Het waren beide serene ogenblikken, ver weg van een plein met een monument of een begraafplaats. Geen kranslegging en niemand leek opzettelijk in het zwart gekleed, maar iedereen was stil. Nou is er ook een deel van mij dat nare kriebels krijgt van massaal gedrag en overdadige sociale controle, maar dat was niet zo tijdens die twee momenten. Wanneer zoiets juist in de publieke ruimte, waar het eigenlijk niet hoeft, plaatsvindt dan merk je het belang en de ernst van de situatie. Pas dan wordt het trauma – ook na 70 jaar – een beetje voelbaar. De ceremonie is slechts het voorbeeld, op straat gebeurt het echt. Of niet. In Nederland kan je ook ervoor kiezen om niet stil te zitten en de doden juist te eren door verder met je leven te gaan. En ook dat vind ik mooi. De volgende dag is het feest en gaat het eigenlijk helemaal niet meer over de doden van toen of nu. Men is 70 jaar verder. Tijd heelt niet de diepste wonden, het doodt ze.

Hier op Aruba ga ik ook elk jaar naar de Dodenherdenking, bij het monument aan de Adriaan Laclé Boulevard. Zelf heb ik de indruk dat veel mensen niet eens weten dat daar een oorlogsmonument staat en op de dag zelf, zo rond zes uur in de middag, zullen er genoeg mensen zijn die zich elk jaar weer ergeren aan het feit dat de weg is afgesloten. Hier lijkt niemand stil te willen staan. De u-boten, torpedo’s en de kustbatterij zijn allang vergeten. De raffinaderij die toen een sleutelrol diende voor de geallieerden wordt dit jaar eindelijk ontmanteld en Boy Ecury, tja, daar hebben we nog een standbeeld van. En toch wordt er elk jaar weer stilgestaan. Je hebt de kleine groep die nog vasthoudt en de ceremonie organiseert. Mannen gekleed in witte hemden en zwarte broeken die ooit orde, kameraadschap en rust vonden in Arumil en vanuit daar de gemeenschap wisten te dienen in hun latere carrières. En je hebt de schutters die nog in leven zijn. Zij zijn het middelpunt van de middag en voor hen wordt het nu vooral ook gedaan. Ik vind het elk jaar weer te gek om deze oude strijders te zien opstaan om hun krans neer te leggen. Mannen zoals deze worden niet meer gemaakt. Ooit zullen ook deze directe schakels met het verleden verdwijnen en zal de Dodenherdenking op Aruba misschien een andere nadruk moeten krijgen. Laten we hopen dat het ook daarna door blijft gaan, al was het maar om die twee minuten bij zonsondergang. Want ook op die paar vierkante meter kleurt de lucht goud en komt alles tot stilstand. Even geen gedoe rond wel of geen Cft of foutparkerende ministers. Geen mening over wie wat heeft gepost of facebook. De constant drukkende oppervlakkigheid van elk moment verdwijnt. Je denkt gewoon even aan een ander, en je bent stil.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 30-04-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Morgen

En dus lijkt het er nu echt aan te komen. De geruchten waren er al begin van de week toen minister Bermudez de brief van het Cft kwam uitleggen aan de Staten. De regering zou vier adviespunten niet nakomen en dat stemde het College ongelukkig. Je zou kunnen zeggen dat Bermudez als oostindisch doof overkwam naar zowel de toon van de brief als de ophef daarover, met name bij de oppositie. Hij zei niet te weten wat de consequenties zouden zijn als Aruba blijft weigeren. Tegen mij zou hij later zeggen dat de kans er wellicht zou zijn dat het Cft in zo’n geval misschien bij de Rijksministerraad het een en ander zou kunnen aanstippen. Hij zei niet te weten wat de agenda van de Rijksministerraad van morgen zou zijn. Bermudez, de outsider die zowel de dweil als het hakmes in handen heeft, zit in een enorm lastig parket, dat was het gevoel waarmee ik zijn kantoor verliet. Blijkt nu, als we de uitgelekte foto’s mogen geloven, dat de gevolmachtigde minister in Den Haag al op 1 april – negen dagen voor de brief van het Cft – een aanbiedingsbrief in handen kreeg waarin stond aangegeven dat de regering qua besluitvorming geen sjoege geeft en geen Arubaans Cft-lid heeft voorgedragen . Er zou een protocol zijn waarin staat dat Aruba uit twee smaken mag kiezen, zacht en romig goedschiks of extra knapperig kwaadschiks. Alsnog meewerken of, net zoals Curaçao en St. Maarten, keel open en doorslikken. De regering heeft tot 8 mei om te kiezen. Lekker ruim, zodat het bezoek van de koning niet al te ongemakkelijk wordt, al zal wellicht tussen het handschudden en bootjes kijken door wel een net iets te lange stilte vallen zo af en toe.

In de brief wordt gewezen op vier punten. Indexeringen moeten stoppen, de solidariteitstax moet komen, er moet een tijdsplan komen voor de aangekondigde maatregelen waarin de premier ook nog eens de leiding neemt in de uitvoering daarvan, er sprake is van rapportage en de financiële administratie moet op orde. Lastige punten allemaal, die bijna allemaal politieke schade zouden brengen aan een regering die qua populariteit al een hele tijd in zwaar weer verkeert. Linksom of rechtsom, goedschiks of kwaadschiks, deze maatregelen komen eraan. Wat Mike Eman en zijn kabinet nu beslissen over hoe dit zal gebeuren, heeft gevolgen voor altijd. Wat is trots, wat is opoffering en wat is wijsheid? Ik kan mij de woede en frustratie maar al te goed voorstellen en ergens diep van binnen voel ik het zelf ook. Maar wat ik vooral voel is dubbel. We zijn nooit echt autonoom geweest. We hebben ook nooit echt de kans daartoe gehad. Maar dat hebben wij met zijn allen ook altijd geweten en geaccepteerd. Onder afspraken, een aparte status. We konden ver vooruit gaan en dat deden wij ook. En toch hebben onze trots, onze successen, het feit dat wij de mooie, toffe, koppige doorzetters zijn die wij zijn, ons weten te verblinden. We dachten dat onze aparte status genoeg zou zijn om ons te onderscheiden en we werden laks. We hebben de leugens van onze politici geloofd en, erger nog, de politici zelf hebben die leugens geloofd. Mark Rutte zal wel vanaf dag 1 hebben gewild dat Aruba net als de rest onder het Cft zou vallen en daar ook alles voor in het werk hebben gesteld, maar 30 jaar lang hebben wij de deur wagenwijd voor hem of wie dan ook opengehouden. 30 jaar wanbeleid, slechte planning, kinderlijke vetes tussen geel en groen, corruptie en korte termijn-denken. Sta stil en stel je even voor hoe anders Aruba eruit had kunnen zien als we onze prioriteiten op orde zouden hebben gehad en elkaar op zijn minst het licht in de ogen gunden. Dan hadden wij als collectief iets opgebouwd en waren Arubanen ook echt de straat op gegaan als Nederland ook maar een ballonnetje had opgelaten over toezicht. Maar de straten zijn leeg vandaag. Alsof men allang blij is dat iemand anders het wiel overneemt na 30 jaar. Ik geloof best dat Rutte ons een flinke hak heeft gezet. Maar zeg eens eerlijk, gaven we hem niet zelf alle gelegenheid?

(Aangepaste versie. In de krant stond de zin ‘Alsof men allang blij is dat iemand anders het wiel overneemt na 30 jaar.’ Pas daarna dacht ik aan hoe mensen als Fred Teeven en Henk Krol in de Tweede Kamer rondlopen en nu zelfs Bram Moszkovicz zich nu in de Nederlandse politiek waagt. Tja. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 23-04-2015.)

Posted in Uncategorized | 4 Comments

Bo amigo understands

Het is verleidelijk om in de het debacle rond de koersmargevergoeding de banken als slechterik aan te wijzen. Alweer een nieuwe service fee die zomaar wordt opgelegd en we betalen al extra voor zo’n beetje alle bankaire handelingen, van het pinnen bij een andere bank tot het cashen van een cheque.De minister van Financiën en de Centrale Bank vinden het allemaal ook maar niks, want ze hebben netjes gevraagd om het niet te doen. Nu gaan ze kijken of de wet niet alsnog gewijzigd kan worden. Beetje laat.

Los van dat banken als institutie een van de belangrijkste schakels zijn in de economie, spelen zij met name op Aruba een actieve voortrekkersrol, zowel voor als achter de schermen. Ze staan bovendien vrij letterlijk dichtbij ons, met kantoren en pinautomaten overal en een grote mate van sponsoring en ondersteuning van initiatieven. De slogans en reclamespotjes – waar ik, full disclosure, ook voice-over voor heb gedaan – roepen dat de bank de vriend is die jou begrijpt. Wanneer zij opeens kosten gaan doorverhalen naar hun klanten, dan vraag je je misschien ook wel af waar die begripvolle vriend is gebleven. Wat je dan echter al heel lang bent vergeten is dat een bank een bedrijf is zoals elk ander. Een duur bedrijf bovendien. Pinnen en online bankieren kost geld, en al helemaal op zo’n kleine schaal zoals het geval is op Aruba. Banken zijn weliswaar een institutie waar we allemaal mee te maken hebben, maar ze zijn geen overheidsdienst en – ondanks de maatschappelijke betrokkenheid – zeker geen liefdadigheidsinstelling. Die vriend stuurt zonder pardon een deurwaarder op je af wanneer je een maand niet betaalt, en terecht. Business is business en wat onder de streep staat telt, zeker als het gaat om een bank met een moederbedrijf ver weg. En dus telt winst. Redelijk wat winst, kennelijk. Daar mag trouwens best over gediscussieerd worden.

Aan de ene kant is het begrijpelijk dat een bank er goed voor moet staan in zowel goede als slechte tijden en dat je ook niet jouw spaargeld gaat toevertrouwen aan een noodlijdende bank. Maar wanneer je zo’n grote en onmisbare pilaar bent binnen de maatschappij, dan mag ook best gevraagd worden of er een grens moet zijn voor wat je aan jouw klanten kan verdienen. Is the sky the limit? Moet een bank aan haar klanten verantwoorden waarom opeens vijf florin wordt gerekend voor het cashen van een cheque? Binnen de Arubaanse cultuur vraagt men niet naar dit soort dingen. Het is onbeleefd, en al helemaal naar de institutionele autoriteit van de bank toe. Maar misschien is het tijd om voortaan across the board net zo openhartig te zijn zoals het bestuur van ABA deze week was tijdens hun persconferentie over de koersmargevergoeding. Want duidelijkheid – je tijd nemen om jouw standpunt uit te leggen – is ook goed zaken doen, zeker in deze tijd. En geen enkele institutie hoort boven of buiten maatschappelijke discussie te staan.

Feit blijft dat de banken vol in hun recht staan om de koersmargevergoeding aan de klant door te verhalen. Of wij het nou leuk vinden of niet. Het vervelende is dat er geen alternatief is voor de klant, want vooralsnog doen alle banken mee, al hebben ze elk de optie dit niet te doen. En de minister kan best gelijk hebben als hij zegt dat de banken in de aanloop naar dit alles geen alternatieven naar voren hebben gebracht, maar als hij en de Centrale Bank daar echt moeite mee hebben gehad dan hadden ze al vanaf het begin in de wetgeving moeten aangeven dat doorberekening aan de klant niet mag. Dan wist ook iedereen – ook de burgers – waar men aan toe was. Achteraf ermee dreigen geeft alleen maar aan dat je zelf ook wat laks bent geweest. Want natuurlijk gaan de banken gebruik maken van de gelegenheid die hen wordt geboden om voor de meest voor de hand liggende weg te kiezen. Business is business.

(gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 16-04-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Fundamentals

Er wordt de laatste jaren veel geklaagd over de pers op Aruba. ‘We’ (en ik gebruik die term vrij losjes) worden door burgers vaak uitgemaakt voor partijdig, onprofessioneel, onethisch en sensatiebelust. Er is bar weinig vertrouwen in de geloofwaardigheid van de grote outlets. Feit is dat journalistiek op Aruba een vrij beroep is. Je koopt een camera of een recorder en je kan aan de slag. Je hoeft je nergens aan te melden en er is geen minimum vereiste voor bekwaamheid. Zelf heb ik geen journalistieke opleiding, net als 95 procent van de branche. Wel had ik het voorrecht gehad om het mogen leren op de beste redactie van het eiland, die van Amigoe. De best betaalde journalisten op het eiland zijn jongens die het op straat hebben geleerd. Ze zijn daar ook heel trots op en terecht, vind ik. Onderschat nooit de kracht van werklust, doortastendheid, durf en intuïtie. Daar staat echter tegenover dat een groeiend segment van het publiek meer diepgang, context en betrouwbaarheid wil. Of je nog relevant blijft, heeft dan niet meer zoveel te maken met hoe groot jouw bereik is en hoe snel je bent met de scoop, maar met wat in honkbaltermen fundamentals worden genoemd en jouw bereidheid die te leren of in ieder geval bij te spijkeren.

De code van Bordeaux, waar elke journalist zich aan acht te houden bestaat maar uit negen zinnen. Het zijn simpele, harde regels die zijn gebaseerd op fatsoen, ethiek, consequent zijn en boerenverstand. Je dient de waarheid en het recht van het publiek om die waarheid te kennen. Je bent fair, onafhankelijk, kent je bronnen en beschermt ze indien dat van jou wordt gevraagd. Je rectificeert wanneer je schadelijk onnauwkeurig bent geweest. (Hier wil ik toch even bij stilstaan. Iedereen maakt weleens fouten. Wanneer een journalist opschept dat hij of zij nooit heeft hoeven rectificeren, dan is dat omdat rectificatie kennelijk niet het beleid is van het medium waar ze werken en omdat ze zelf die ethiek ontberen. Dubbel alarm als je het mij vraagt). Je houdt niets achter, vervalst niet, discrimineert niet, duldt geen onrechtmatige tussenkomst in jouw werk en dat van anderen door de regering of wie dan ook. Je pleegt geen plagiaat, pleegt geen laster en komt niet met ongegronde beschuldigingen. Je neemt geen steekpenningen aan. Dat hier op Aruba de meeste van deze toch vrij vanzelfsprekende regels totaal worden genegeerd, valt duidelijk te zien in het gros aan wat burgers dagelijks aan journalistiek product te consumeren krijgen. Je zou al snel geneigd zijn te denken dat het een hopeloze situatie is, maar niets is minder waar.

Op Curaçao, waar een minstens zo grote wildgroei is aan media en waar journalisten toegang wordt geweigerd tot de perszaal van de regering na een kritische vraag aan de premier en waar perslieden zelfs worden ontslagen wanneer ze het vertikken om het politieke vriendje van de eigenaar elke week te interviewen, komt een groep journalisten elke zaterdagmiddag samen voor een serie masterclasses en workshops van Unesco. Ik heb een keer mogen komen vertellen over Den Cayente, maar ook een vooraanstaande Amerikaanse professor en Jeroen Pauw kwamen langs om hun kennis te delen. Deze groep Curaçaose journalisten ging voorheen nauwelijks met elkaar om, maar gaven hun vrije zaterdagen maandenlang op om beter te worden in hun vak. Uiteindelijk heeft een groot deel van hen openlijk aangegeven dat zij de code van Bordeaux onderschrijven en is een nieuw journalistiek collectief opgericht met als doel meer diepgaande verhalen te brengen over Curaçao, voor Curaçaoenaars.

Ik heb begrepen dat er wordt gekeken naar de mogelijkheid om ook op Aruba een dergelijke serie masterclasses te organiseren. Voor eens wil ik – misschien tegen beter weten in – een keer niet mijn hart vasthouden, maar juist zeggen dat ik niet kan wachten op wat de toekomst brengt.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 09-04-2015)

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Klem

Het debat in de Staten over Skoa en basisschool Kudawecha had eigenlijk niet plaats moeten vinden, of in ieder geval nooit zo lang moeten duren. Vanaf tien uur ‘s ochtends tot rond een uur ‘s nachts zaten de Statenleden en de minister van Onderwijs tegenover elkaar over twee kwesties, waarvan een in ieder geval niets te zoeken had in de Staten. Want hoe bestaat het dat een ordinaire ruzie tussen een ouder en een docent het tot een media event en een parlementair debat schopt? Waar zijn de interne procedures? Is het dan niet zo dat instanties als de Dienst Publieke Scholen en desnoods de Onderwijsinspectie volgens afgesproken regels en in alle rust dit soort kwesties onderzoeken en indien nodig met passende sancties komen? Wie heeft die orde zo overhoop lopen gooien en waarom? Hadden de partijen in kwestie bovendien niet al vrede gesloten na bemiddeling van de schoolleiding? Dat de ouder in kwestie daarna alsnog naar de minister stapt met zijn clandestiene opname van de clash tussen hem en de docent is één ding. Daar kan je van alles van vinden, zeker als verschillende bronnen ook nog eens melden dat in zowat alle voorgaande schooljaren een docent het aan de stok kreeg met deze meneer. Maar dat minister Hooyboer-Winklaar er dan ook nog op ingaat en kennelijk op zijn aandringen actie onderneemt is waar de zaak compleet van de rails gaat. Niet alleen wordt de onpartijdige positie van de minister gecompromitteerd, maar ook die van de instanties die daarna pas worden ingeschakeld. En dan heb je ook nog eens de zwaarte van de sancties. Dat de docente verbaal uithaalde naar de ouder waar het kind bijstond is best erg, maar moet ze daarvoor voor de rest van het jaar uit haar functie worden ontheven? Dat het uiteindelijk op Facebook en in de rest van de media een complete puinzooi wordt, is dan onvermijdelijk. Net als dat de waan van die dag uiteindelijk meer dan zestien uur lang in de Staten wordt uitgevochten. Weggegooide tijd voor alle betrokkenen en een pijnlijk debacle voor de minister. Kijk, er is niks mis met je nek uitsteken voor een ander, maar juist in dit soort gevallen moet je vertrouwen op jouw systeem en is het – net zoals bij zo’n beetje alles in het leven – belangrijk om alles goed in de smiezen te hebben voordat je in de modder springt voor een ander, zelfs als het een vriend betreft.

Voor een minister lijkt me dit overigens wel een erg dure les. Maar misschien was het wel nodig aangezien deze zelfde minister maandenlang meeging in de narrative van de oppositie over de schoolgeldverhoging, terwijl de regering om te beginnen bar weinig te zeggen heeft over het beleid van een stichting. Die hele discussie ging dus nergens over. Dan toch maar leunen op de uitgebleven jaarrekeningen, in de hoop daarin iets te kunnen vinden waarmee de leiding van Skoa weggestuurd kan worden, om daarna met een eventueel nieuwe leiding om de tafel te kunnen. Had allemaal eerder kunnen gebeuren. Maar goed, gisteren dus. Meer dan zestien uur lang klem. Bah.

(Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 02-04-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

De Goed Nieuws Machine

Afgelopen maandag was ik naar een persconferentie van de regering op de haven van Barcadera. Op zich niet heel bijzonder, het was een update over de voortgang van de verhuizing van de containerhaven en een kans voor premier Eman en minister De Meza om de boodschap van Aruba als hub nogmaals te onderstrepen. Dan sta je op zo’n haven en je hoort de verhalen aan, stelt wat vragen en zo wordt weer nieuws gemaakt voor de lokale media op het eiland. En maak je het niet zelf, dan wordt het wel voor je gemaakt. Twee cameramannen, drie persberichtschrijvers en vier fotografen in overheidsdienst liepen heen en weer en legden alles vast. Het resultaat later op de dag was een kleine lawine aan materiaal, kant en klaar voor TV, nieuwssite en krant. Dagen later zag ik nog items langskomen tijdens de nieuwsuitzending. Niet alleen van de persconferentie van maandag, maar ook van de ondertekening van het MOU tussen de regering en Port of Amsterdam van de vrijdag daarvoor. Het zou me niet verbazen als vanavond nog één laatste item uit een van deze twee gebeurtenissen uit de montage wordt geperst waarin iemand nog een keer uitlegt waarom het allemaal zo geweldig is wat er gebeurt. Voor de media is het makkelijk vangen. Je krijgt kant-en-klaar materiaal om je uitzending en pagina’s mee te vullen. Hoef je lekker niet de deur uit om zelf nieuws te maken voor een medium waar altijd tekort is aan content, op een eiland waar – laten we eerlijk zijn – toch niet zoveel gebeurt. Als regering maak je daar natuurlijk alle gebruik van om jouw agenda dominant te maken.

Dat deze regering hier ook een prioriteit van heeft gemaakt is algemeen bekend, maar na vijf jaar en toch wel de nodige verschuivingen binnen deze maatschappij mag je je wel afvragen in hoeverre het nog nut heeft. De hoeveelheid ervan is al een nadeel. Op een gegeven ogenblik filtert zelfs de trouwe aanhang al die berichten weg. Het zal allemaal wel. Je skipt door naar de zoekertjespagina, zoekt de muziekzender op en zapt naar de sitcom op kanaal 16. Het beoogde effect wordt allang niet meer bereikt. En als je even je filter weghaalt en het medialandschap bekijkt dan zie je alleen een grote, verstikkende deken van eenzijdige, kritiekloze en ouderwets paternalistische berichtgeving die een haast verdovend effect op je heeft. Als je er echt op gaat letten, dan bekruipt jou het gevoel dat je eigenlijk niet in zo’n land wilt wonen. Overheidsvoorlichters in landen als Venezuela en Noord-Korea daarentegen, zouden ervan likkebaarden.

Maar er is nog een factor dat het het blijven opereren van de Goed Nieuws Machine compleet nutteloos maakt. Want, even serieus, hoeveel mensen kijken nog naar lokale TV en gaan elke avond nog op de bank zitten voor het lokale nieuws? Alles staat toch al op nieuwssites, Facebook en Whatsapp? En hoeveel mensen luisteren nog naar de radio? En, nu ik toch hier ben, hoeveel mensen lezen in 2015 nog de krant? Deze column wordt hier in Amigoe geplaatst en vindt via die weg een vast publiek. Maar het neemt qua lezers pas echt vlucht wanneer het online wordt geplaatst. Niet op de Den Cayente blog, maar op Facebook waar het door mensen wordt geshared, steeds nieuwe lezers vindt en -belangrijkst nog – door die sharers en lezers wordt bediscussieerd. Dat is de kracht van social media. Naast deze mening, nog duizenden andere opinies, lofzangen, frustraties, uitingen van blinde haat en net zo blinde liefde. Kortom, een enorme versplintering van informatie en vooral: invloed. Wat jij uitzendt komt met een andere kleur dan je bedoeld had bij je publiek terecht. Dat is onvermijdelijk. De grote, meeslepende boodschap struikelt over talloze meningen en gaat voor ik weet niet hoeveel filters voor het jou bereikt. En belangrijker nog: jij legt er zogezegd ook jouw eigen al dan niet genuanceerde keutel op voordat je het doorgeeft. Het was ook om die reden dat uiteindelijk maar een honderdtal diehards bij Fort Zoutman stonden toen de premier in hongerstaking ging. En het was ook om die reden dat de straatprotesten van de oppositie geen massabeweging op gang konden zetten. Je gaat niet meer zomaar mee met de rest. Laat ik het anders zeggen: Betico Croes had zijn missie over een heel andere boeg moeten gooien als internet en sociale media al aan eind jaren ‘70 bestonden.

Wat ik zie gebeuren is een verdere versplintering van het politieke klimaat op het eiland en een opkomst van kleine nichepartijen met een specifieke agenda – vrouwen, Latino’s, ouderen -, die het geloofwaardigheidsvacuüm dat de twee traditionele partijen hebben gelaten, zullen willen opvullen. De vraag die je dan als politicus (of marketeer, hier op Aruba liggen die twee vakken eng dicht bij elkaar) stelt is, hoe pas ik mij aan en hoe trek ik er alsnog profijt van? Het antwoord ligt in authenticiteit. Je bent altijd eerlijk naar jezelf en je stemmer toe. Good luck with that!

 

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 26-03-2015)

Posted in Uncategorized | Leave a comment